kibar hanımefendiler, mağrur baylar, adrenalin tutkunları, üzümvar ümit abi, pekaç esterhazy ve siz, minik leydim;

kırmızı koltuğumuza oturmuş, size bu satırları karalarken bir yandan mark dacascos’un “son umut” adlı heyecan ve aksiyon dolu sinema filmini seyrediyorken öbür yandan da “neskahve üçü bir arada”mı yudumluyorum.

haşmetli dostlarım;

bir önceki paragrafı okuduktan sonra sakın gözlerinizin önünde huzur dolu bir sahne canlanmasın. oyarım o gözlerinizi. zira şu anda hüznüm kinime karışmış, öfkem şahlanıp kanatlanmış, süperim dolu bir şekilde oturmaktayım. buvak şam ölürüm, beni kimse tutamaz. yok tutamaz.

her şey beş gün önce başladı…

bir su bardağı şeker ile bir paket vanilyayı bir su bardağı süt ve yarım su bardağı sıvı yağ yardımıyla iyice erittim. üzerine bir paket kabartma tozunu eledim. ardından da iki su bardağı unu yavaş yavaş eleyerek ekledim. ekledikçe de topaklanmaması için iyice karıştırdım. sonunda fıstık yeşili rengindeki kabımda ne cıvık ne katı mis gibi bi hamur oldu. daha sonra önceden hafifçe yağladığım kek kalıbına hamurumun üçte ikisini boşalttım. kalıbı bir o yana bir bu yana eğerek hamurun yüzeyinin pürüzsüz olmasını sağladım. kapta kalan hamura ikibuçuk çay kaşığı kakaoyu ekleyip iyice karıştırdım. sonra bunu da kalıba eşit şekilde dağıttım. son olarak bir çatal yardımıyla çok az karıştırdım bunları ki şahane bir görüntü oluşsun. bu işe yaradı mı peki? bilmiyorum orasını. 160 derecede ısıtılmış fırına attım kekimi, sonra fırının önüne oturup pişmesini seyrettim. arada bir anne kekime bir kürdan batırdım. kürdanın ucu temiz bir şekilde çıktıktan sonra içimden yetmiş üçe kadar saydım ve kekimi fırından çıkardım.

gurme okuyucularım,

siz de bilirsiniz ki kek - hele de anne keki - asla sıcak yenmez, yedirilmez. ben de öyle yaptım. kekimi ıslak beze sardığım için beş dakika sonra ters çevirip bir iki pıtpıt vuruşla kolaylıkla tabağa çıkardım. kusura bakmayın çıkaracağım. evet. daha sonra lezzete önem verdiğim kadar hijyene de önem verdiğim için üstünü kapatıp soğumaya bıraktım. evet, biraz uzun bırakmışım.

yok yok, her şey dört gün önce başladı…

almanya’dan kenarında tüyüyle fötr şapkasını kaptığı gibi kapımızı çalmış esterhazy. gavur, bir de tanrı misafi ayağına yatmış. yer mi anadolu çocuğu? yemez. ama gözü dünya kötülükleriyle kirlenmemiş kırmızı başlıklı kızımız yer. yemiş. kısa bir hoşbeşten sonra muhabbet koyulaşmış ve eskilere gitmiş. dikkatinizi çekerim, miş’li geçmiş zaman kullanıyorum, zira ben orda yoktum. ah orda olacaktım ki! esterhazy kokusunu almış olacak ki kekin, gurbet acısından, sıla özleminden dem vurmuş. “en çok da annemin o mis kokulu keklerini özledim, biliyor musun?” demiş. bizim saf kız da “bilmiyorum” diye cevaplamış. bilmeyecek ne var? bil me ye cek ne var! “bilmem mi kardeş. gel dest-i izdivaç seyredelim.” de, değiştir konuyu. yok ama, illa teselli edecek. illa teselli edecek.

ah komşular aahh.

bir tam anne kekinin canını oracıkta almışlar. rivayet olunur ki, esterhazy %70′ini, silgi de %29′unu çakmış. ”yemişler” demeye dilim varmıyor. çakmışlar resmen. allahsızlar. ya ben? ben de alın teri döküp, akşam eve götüreceğim ekmekleri hak etmeye çalışıyorum. nerden bilebilirim ki unutulduğumu! akşam sevinç içinde evin yolunu tutmuş, bir yandan da kırmızı başlıklı kızın kapıyı açıp kucağımdaki ekmekleri gördüğünde nasıl sevineceğini hayal etmeye çalışıyorum. karşılaştığım manzara yukarıdaki fotograftan %1 farklıydı. onlar da kırıntılar. hislerim taştı, göz yaşlarına döndü. tuttum kendimi, içime attım. sıktım yumruğumu. kırıntıları bir çırpıda yedikten sonra kadıköye koşup haydarpaşa’ya karşı durdum ve var gücümle bağırdım:

“istanbul istanbul! yenilmeyeceğim sana!”

bir nebze olsun rahatladım. ama sadece bir nebze……..

Malzemeler:

• 1 bardak ılık süt
• 2 kesme şeker
• yarım tatlı kaşığı tuz
• 1 paket toz maya
• 1 kaşık zeytinyağı
• aldığı kadar (yarım paket falan) un
• nemli bir bez
• fırın

Hazırlanışı: 

O kadar kolay ki. Ilık sütü, şekeri, tuzu ve mayayı karıştırarak eritin, içine zeytinyağını koyup karıştırın. Üstüne unu azar azar ilave edin, ele yapışan yumuşak bir hamur olduğunda kabın üstüne nemli bir bezi koyun, 1 saat bekletin, iyice şişsin.

Şişince elinizi biraz ıslatarak hamurdan parçalar koparın, şekil verin. Önceden ısıtılmış fırına koyun, börek ısısında (ben 175-180 derece arası yapiyore) 15-20 dakika pişsin, üzeri pembeleşince çıkarın. Sonra da yiyin.

 Bizim kahvaltı sofrasında:

• 1- İçi çay dolu Tiryaki
• 2- Çıtır ekmek Jale
• 3- Chokella (Nutella’yı döver)
• 4- Trakya çiftliği krem peynir (rengine aldanıp biberli diye aldık, sadeli çıktı.)
• 5- Çok şık kokteyl yeşili zeytun
• 6- Adabınca kesilmiş domatiz, salatalık (sevgiliye kestirilsin.)
• 7- Bildiğin fincan. Neden işaretlemişim anlamadım. Haa, üstünde kalpler var, ondan mı acaba? (?)
• 8- Patatesli yumurta
• 9- Lüküs Ezine peyniri
• 10- Vazgeçilmez lezzet: Ananas suyu
• 11- Kekikli, kırmızı biberli, limonlu zeytinyağı (ekmek banmalık)
• 12- (Oo bu madde önemli) silgi (tamam ya. silgi ve iyacp, üfff) yapımı şeftali reçeli
• 13- Lens kapağı

vardı.

Öpt.

Malzemeler:

• 1 su bardağı kırmızı mercimek
• 3 adet küçük havuç veya buna eşdeğer bir buçuk büyük havuç
• 1 adet orta boy pattes
• 1 adet orta boy soğan
• 1 adet ramazan pidesi
• 1 adet genç, güzel ve hasta sevgili
• 1 adet en pahalı blendır
• 1-2 adet lokma tatlısı
• 1 adet rende
• bir miktar sıvı yağ
• tuz, karabiber

Hazırlanışı:

Yemeğimizi hazırlamaya başlayabiliriz. Öncelikle, sevgili okuyucum, yapman gereken 1 adet genç, güzel ve hasta sevgiliyi başında durup dırdır edemesin diye televizyonun karşısındaki koltuğa yatırmak olmalıdır. Bundan sonrası çocuk oyuncağı. Daha önceden köşedeki pastaneden almış olduğumuz çıtır çıtır lokma tatlılarını sevgiliye çaktırmadan yedikten sonra soğanımızı kabuklarından arındırıp bir güzel yıkıyoruz. Aynı şekilde pattesimizi ve havuçlarımızı da soyduktan sonra rendemize aşağılayıcı bir bakış fırlatıp onu durması gereken yere yani alttan ikinci çekmeceye kaldırıyoruz. Son-sistem-en-pahalı blendırımız varken rendeyle mi uğraşacağız allasen? Hiç. Şef bıçağımızla soğanımızı önce ikiye sonra da dörde böldükten sonra blendırımıza havale ediyoruz. Bir iki kesik vuu vuu sesinden sonra elimizi korkak alıştırmayıp tam güç veriyoruz: vuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu. Ve soğanımız hazır. İnce ince doğranmış ve biraz da suyu çıkmış soğanlarımızı bir tabağa alıyoruz. Bu noktada size bir ipucu vermek istiyorum:

İpucu #317:

Soğan doğrarken veya doğranmış soğanı blendırdan çıkarırken sadece ağzınızdan nefes alırsanız gözlerinizin yanmayacağını biliyor muydunuz?

Soğanlarımızla işimiz bittikten sonra sıra pattes ve havuçlara geliyor. Pişirme sıramız soğan, pattes + havuş ve daha sonra mercimekler olduğu için pattes ve havuçlarımızı aynı anda blendıra koyabiliriz. Karışırlarsa da karışsınlar, onlarla mı uğraşacağım canım? Sebzelerimizle işimiz bittikten sonra bir su bardağı kırmızı mercimeği ayıklayıp bol sudan geçiriyoruz. Sudan geçirme esnasında berrak su akana kadar yıkıyoruz mercimeklerimizi. Görüldüğü üzre bu mercimek yıkama işi esnasında soğanları bir yandan kavurabilirdik ama biz işimizi aceleye getirmiyoruz. Yemek yapmak bir sanattır ve biz sanatçılar bazen ilhamın gelmesini bekleriz. Konuyu dağıtmadan derince bir çokpahalı tencere alıyor ve bir çorba kaşığı kadar sıvı yağ koyuyoruz.Yağ az geldi değil mi? O zaman bi yarım kaşık daha koyalım bence. Evet evet. Yağımız kızdıktan sonra kısık ateşte soğanlarımızı kavuruyoruz. Soğanlarımız kulak memesi rengine geldikten sonra bi bakıyoruz sevgilimiz gelmiş, “Bunlar olmuş lan, hemen pattesleri at” diyor. Ona haddini bildirecek sertlikte “Kızma hayatımın anlamı” deyip onu mutfaktan uzaklaştırıyoruz. Sinirlendik tabii. Sinirlerimizi yatıştırması açısından - yine sevgilimize çaktırmadan - bir adet lokma tatlısı daha yiyoruz ve havuçla pattesleri de kavurmaya başlıyoruz. Burda elinizi çabuk tutup iyice karıştırmaya özen göstermelisiniz, zira pattesler hemmen tencerenin dibine yapışıp kalabilir. İçimizden yetmiş üçe kadar saydıktan sonra kırmızı mercimekleri de boşaltıp kırkikiye kadar tekrar sayıyoruz. Matematiğine güvenenler yetmişüçün üstünden kırkiki kadar daha sayıp yüz on beşe ulaşabilirler. Sayma işlemi bittikten sonra çorbamızın üstüne alt-yedi bardak soğuk su koyuyoruz. İstenilenden daha yoğun geldiyse bir bardak daha su koyuyoruz. Daha sonra ocağımızın altını açıp sakin sakin karıştırarak çorbamızın olmasını bekliyoruz. Ay durun be, kafam karıştı. Önce tuz atın tuz. Bakın, bazılarınız bilmiş bilmiş “Pattesler çok tuz yer, iki kaşık iyidir” diyebilir, ben bunlara ancak güler geçerim. Siz siz olun bir yemek kaşığından fazla koymayın. Yani koyunca çok tuzlu oluyor, sonra su kaynat, çorbaya kat, uzun iş. Ben yaptığımdan değil, arada hanım yapıyor ordan biliyorum, yemin ederim. Konuyu hızlıca kapatıp çorbaya dönelim, nolur. Çorbayı yer yer sertçe karıştırıyoruz, çünkü dibe çöken pattesleri başıboş bıraktığınız an yapışıp kalıyor bu terbiyesizler. Ben böyle şey görmedim. Çorbamız kaynamaya başladıktan sonra oldu bitti hazır sanmayın sakın. Bi on-onbeş dakka daha karıştırarak kaynatıyoruz. Ben böyle eziyet görmedim arkadaş. Bir yandan eliniz yanıyor, bir yandan içeriden “Yemek nerde kaldı” diye dırdır işitiyorsunuz. Velhasıl çorbamız hazır olmaya yakın istenilen miktarda karabiber atıp kaselere yerleştiriyoruz. Daha sonra kırmızı tepsimize bir kase sıcak çorba, bir kase tava yoğurdu ve bir iki tane de garip mısırlardan koyduktan sonra sevgilimizin beğenisine sunuyoruz. Kendisi “Ben bunla doymam” dedikten sonra önüne bir tam ramazan pidesi koyuyoruz.

Afyetolsun.

Malzemeler:

• Deniz börülcesi
• Zeytinyağı
• Sarımsak
• Sirke
• Limon

Hazırlanışı:

Börülcelerin sert ve çamurlu kısımlarını hayvani aşçı bıçağımızla koparıp attıktan sonra güzeelce yıkıyoruz. Sonra suya koyuyoruz ki haşlansın. Su soğuk muydu, kaynar mıydı hatırlayamadım şimdi. Neyse siz soğuk suya koyun, kötü olursa bana kızarsınız.

Yıldızlı bilgi: Börülceyi haşlarken, yerken, onu bunu yaparken, asla ve kat’a tuz koy-mu-yo-ruz ! İsmail efendi öyle tuzlu bir mahlukat ki, haşladıktan sonra bol suda yıkamazsanız dahi yerken ananızı ağlatıyor.

Tekrar üstünden geçelim; suya koyduk (su soğuktu soğuk, hatırladım şimdi), kaynamaya başladıktan 5 dakika sonra altını kapadık, süzdük, bolca soğuk sudan geçirdik. El yakmayacak sıcaklığa geldikten sonra, her bir börülceyi tepesindeki saptan tutuyoruz ve minik dallarındaki yeşillikleri, adeta inek sağar gibi aşağı çekerek ayıklıyoruz. Bu “inek sağar gibi” bilgisi şaka değildi, çok önemli bir bilgiydi, ama siz kıymetini bilemediniz kıymetini.

Ömrünüzden ömür gideceği bu ayıklama süresi sonunda elinizde nurtopu gibi mis börülceleriniz olacak, korkmayın. Bir kapta zeytinyağını, minik minik doğranmış sarımsakları, ağız tadınıza göre limon suyunu ve o limon suyunun üçte biri kadar sirkeyi karıştırın, dökün İsmail’in üstüne. Afiyet olsun.

Not: Göçmen guşum Ozan’ı yeni ülkesine yolcu ettik dün. O yüzden bu yemeğimi ona ithaf ediyorum.

Not 2: Deniz börülcesini deepfreeze’de saklamak artık hiç zor değil! silgi’nin tarifleri ve iyacp’ın sessiz desteğiyle, siz de artık istediğiniz zaman deniz börülcesi yiyebileceksiniz! Sarımsaklı sosu dökmeden önceki aşamaya kadar gelin, ayıklanmış börülceleri bir tepside kurutun, ardından buzdolabı poşetine koyun ve içindeki havayı bir pipet yardımıyla çekin. Hazır.

Dün doğum günümdü, o yüzden evde yemek yapmadım. Böyle özel günler dışında beyine her gün iki kap sıcak, bir kap zeytinyağlı yemek çıkaran bir ev hanımıyımdır. Salatadan asla taviz vermem. Yemek bittikten bir saat sonra neskahvelerimizi, iki saat sonra da meyvelerimizi servis ederim. Şimdi bugünlerden birinde yaptığım, ismini bilmediğim ve yapılışı manyakça kolay olan bir yemeğin tarifiyle sizleri başbaşa bırakıyorum.

Malzemeler:
(2 kişi için)

• 2 patlıcan
• 3 iri domates
• 6-7 tatlı, 1-2 acı biber
• 4-5 diş sarımsak
• Bir tutam tuz
• Bir tutam tozşeker
• Zeytinin yağı

Hazırlanışı:

Tencereye zeytinin yağını döküyoruz. Üstüne minik minik doğradığımız biberleri güzeelcene yerleştiriyoruz. Onun üstüne yine tini mini doğradığımız patlıcanlar, üstüne kuşbaşı domatesler, en üste de ince ince kesilen sarımsakları koyuyoruz. Görüntü süper olduktan sonra şekerle tuzu kum misali saçıyoruz. Tencerenin kapağını kapatıyoruz. Su falan koymuyoruz. Kendi suyunda bi’ kere fokurdayana kadar harlı ateşte, sonra kısık ateşte yaklaşık 40-45 dakika pişiriyoruz.

Yemek pişerken yapılabilecekler:

• Balkonda ayaklarınızı uzatıp ev limonatası içmek
• Sevgilinizle günlük dedikoduları paylaşmak
• Kağıt oynamak
• Yoldan geçenlere Sabri Bey’lik yapmak
• Karşı apartmandakileri dikizlemek

Yemek piştikten sonra:

Bırakınız soğusunlar.

Yemek soğuduktan sonra:

Gidin sofrayı hazırlayın.

Sofra hazırlandıktan sonra:

Oturun yiyin. Afiyet olsun.

hep aynı şarkı sözleri tekrar ediyor kafamın içinden. ah “yalnızlık senfonisi”. ne de dokunur bana. her dinleyişimde sevgilimin “sana romantik şarkı yazdım” deyişi beyaz bir kelebek gibi kanat çırparak konar gözlerimin içine…

seni tanıdığından beri
bir adım ileri
gidemedi bu serseri
peki bu kimin eseri?

sözlerin bana bu kadar dokunuşu beyaz şaraptan mı yoksa kızın kutusundan kırkbinyetele çıkmasından mı bilemiyorum. bildiğim tek şey, öğlenden beri boğazıma tek bir lokmanın girmemiş olduğu. açlık, yemeyi zevkli kılan en önemli şeylerden biri. tuz gibi, zencefil gibi. ancak, sevgili okuyucum, unutmamalısın ki açlığını bastırma adına beyfendiliğinden ödün vermemelisin. bırak, büyük balığı o alsın. sen elbette ekmekle o farkı kapatırsın.

tabağıma tuzu, limonu, sirkesi tam olarak ayarlanmış yeşil salatadan biraz alıyorum. çatalı ağzıma götürürken nakarat tekrar çınlıyor kulaklarımda;

seni tanımasa idi
gerçek aşkı bilir miydi
bu romantik serseri

şarap su gibi berrak, balık lokum gibi yumuşak. ekmek? en pahalısından. serde efendilik var, açlığa dur demeli. öte yandan kılçıkları çatalla ayırmak tam bir eziyet. bir an kendimi ambiyansın büyüsüne kaptırdığımı farkediyorum. ne de olsa her şeyimiz var: ben, sevgilim-aşçım-yaşarustam, çokgüzelbalık, şarap ve.. ehm. ekmek. “biraz daha ekmek ister misin?” diye soruyorum. başını sallıyor hafifçe. yanağını öpüyorum. “öpmelanyağlıdudaklarla” der gibi bakıyor. üzülüyorum. üzüldüğümü görünce usul usul söylüyor son dörtlüğü;

seni tanıdığından beri
bir kemik bir deri
kaldı bu serseri
peki bu kimin eseri?

neşem yerine geliyor yine. “yanakları da ne güzelmiş” diyorum. üstüne alınıyor. ne bilsin çipuradan bahsettiğimi. sol elimle tuttuğum çatalıma sağ elimdeki bıçak yardımıyla biraz yeşillik alıyorum. uzatıyorum, mutlu mutlu yiyor. gözlerimiz karışıyor birbirine. şipşak çipuralar yenmiş, çok güzel doyulmuş, nakarat ise her zamanki gibi dudaklarımızda;

seni tanımasa idi
gerçek aşkı bilir miydi
bu romantik serseri

:*

Malzemeler: 

• 2 çipura
• Zeytinyağı
• Tuz, karabiber
• Beyaz şarap

Hazırlanışı:

Önce güneşin yakıcılığının azaldığı akşam saatlerinin gelmesini bekliyoruz. Atv haber başlarken evden çıkıp yürüye yürüye Bostancı’ya geliyoruz. Para çekmemiz gerektiği için bankamatik arıyoruz, bulamıyoruz, annikusu arayıp yerini soruyoruz. Parayı çektikten sonra, dünyanın en güzel meyveli dondurmalarını yapan Yaşar Usta’dan (bir karıncayı bile incitmemiş olan) bir top kavunlu, bir top şeftalili ve bir top sadeli olmak üzere iki adet külahta dondurma kapıyoruz. Yaşar Usta’ya elimizle ileri geri sallanan tuzluk hareketi yapıp, “Eline sağlık usta, valla süper olmuş” diyoruz, seviniyor. Sonra dümdüz aşağı iniyoruz. Neredeyiz? Bostancı sahili. Akşamın körü olduğu için balıkçılarda balık kalmamış tabii. Kalan üç beş balığa da biz yüz vermiyoruz ve “Neyse canım eve gider makarna yaparız” diye düşünüyoruz. O esnada başka bir balıkçıya rastlıyoruz. Çipura mı levrek mi diye düşünüp çipurada karar kılıyoruz. Biraz ilerideki manavdan da yeşillikleri ve limonları kapıyoruz, tamaam. Eve gelince hiç dinlenmeden bir çay bardağına azıcık beyaz şarap, azıcık zeytinyağı, azıcık tuz ve azıcık karabiber koyuyoruz. Balıklarımızı arkalı önlü olarak bu sosa bulayıp yaklaşık bir saat bekletiyoruz. Yeşillikleri de önce bol suyla yıkayıp, sonra elma sirkeli suda bekletiyoruz ki kumu böceği dibe çöksün. O arada salona gidip bir kaç el kağıt atıp sevgilimizin dolarlarına konabiliriz.

Fırını 180 derecede ısıtıyoruz, balıkları koyuyoruz, on dakika sonra diğer taraflarını çeviriyoruz, bi’ on dakika daha pişiriyoruz ve balıklarımız hazır. Bu arada sofrayı da hazırladık. Gecenin köründe akşam yemeğimizi yiyip, yediden sonra bir şey yememe kuralının suyunu çıkarıyoruz ve kendimizi “Yok yok nasılsa hafif bir yemek oldu” diye kandırıyoruz. Afiyedossuuun.

Malzemeler:
(15 tane filan çıkıyor)

• 2 yumurta
• Yarım su bardağşeker
• Bir su bardağ un (Bunu eleyin de koyun ha.)
• Yarım su bardağndan iki parmak az sıvıyağ
• Nutella
• Ceviz

Hazırlamaca:

Mor kabınıza unu elediniz, eleği yıkadınız. Üstüne çatçat iki yumurta kırıldı, sıvıyağ lank diye döküldü. Çoggüzel. Şekeri de hiç yavaş yavaş falan değil, böyle gayet bardağı ters çevirmek suretiyle eklediniz. Ne kaldı, nutella. Onu sonra koyacağız. Aldınız elinize çiçekli çatalınızı, karış karış karıştırdınız. Hiç topak topak olmadı, hiç zorlamadı, iki dakika bile sürmedi hazırlanması. “Oeh bu ne kolay tarifmiş böyle” dediniz içinizden. Nutelladan dolu dolu bir tatlı kaşığı eklediniz. Biliyorum gözünüze az gözüküyor şu an karışım, ama sakın malzemeleri iki katına falan çıkarmayın. Büyük fırın tepsisine yağlı kağıdı serdiniz. O arada sevgiliniz nutella kaşığını kemirmeye başladığı için sizi duymadı tabii, olsun, bir kaşık karışım alıp döküverin tepsiye. Dökün dökün korkmayın. Eveet, döktünüz ne oldu? Yayıldı di mi. Ben de o kadar yayılmaz sanıyordum ama oldu işte. Üzülmeyin. Biraz uzağa bir kaşık daha dökün. Böyle böyle hepsini bitirin işte. Dur dur, unuttum üüfff. Nutellalı karışım vardı ya, onun yarısını kullanın birer kaşık dökerek. Kalanı için bir tane cevizi minik minik kesin. Dövmeyin, yağı çıkar. Beyaz kesme tahtasının üstüne koyup, taktaktak yapın bıçakla. Bak mis gibi oldu. Artık mor kaptaki şeyle karıştırmışsınızdır onu herhalde, aferim. Tekrar dökün tepsiye birer kaşık. Hah. On beş tane falan oldu di mi tepside, bak ben yazdım tepeye zaten onu. Fırını kaç dereceye ayarlamıştık bu arada, dur sorayım. 180 derece imiş. Evet fırını önceden ısıttınız 180 derecede. Şimdi içine tepsiyi yerleştirdiniz. Kafanızı sokmayın suratınız yanar. Salona gidin bi sigara için, sonra yorulduğunuz için sevgilinizi mutfağa gönderin beş dakika sonra çıkarsın kukilerinizi. Sıcak sıcak iki tane götürün. Çok yemeyin mideniz bozulur. Hadi afiyet olsun. Öptüm canıms.

yalan yok bizde. size tarif vereceğiz dediysek vereceğiz.

şimdi hanım yemek tarifi yazacak da bi tane, ondan önce ben karalayayım dedim biriki satır. kendisi içeride yemek yapıyor, ben de oturmuş son model renkli…

evet, ani bir baskın yaptı. tatlı sözlerlen gözlerini boyayıp geri yolladım mutfağa. durun size güzel bir simitli kahvaltı tarifi vereyim. önce malzemelerimiz:

• aç sevgili 
• 3 simit (tatlı simitse 2 tane)
• 3 adet la vache qui rit marka peynir
• bir domates
• bir salatalık (murat ya da badem)
• iki bardak çay
• bir nektarin (tek a ile)
• tuz, karabiber
• bir kaç yirmibeş kuruş
• son model renkli televizyon, kumandası ve kablolutv
• iki tane pencere
• bir tişört bir pantolon

malzeme listemiz uzun görünse de gözünüz korkmasın. hepsini sadece yirmidakkada topladım. tabii ki aç sevgili dışında. kendisini kandırmam net sekiz yıl aldı. aç olduğu bir zamanı bulmam ise ondan da uzun sürdü. sevgilimdir diye söylemiyorum çok süper bir insandır. asla acıkmaz. bugün de benim hatrım için acıktı zaten. neyse. lafı uzatmanın anlamı yok. öncelikle yapmanız gereken sabah kendisini öperek uyandırmak. başta mıhmıhmıhmıh deyip tekme atmaya çalışsa da sonradan o da seviyor. hanım kızımızı uyandırdıktan sonra hemmen üstünüze tişörtü altına da pantolonu çekip çıkıyorsunuz. tabii ki yanınıza bir kaç yirmibeş kuruşu da alın. sonra dünyanın en süper ikinci sokağında bir aşağı bir yukarı bakın. sonra aşağı tarafı seçip yürüyün yürüyün yürüyün. durun. yok yok börek olmaz. yürüyün yürüyün yürüyün. sola dönün. lan neden simitçi yok diye söylenin. yürüyün yürüyün yürüyün. hisar halıya söylenin. yürüyün yürüyün yürüyün.  hala simitçi yok. umutsuzluğa düşün. yürüyün yürüyün yürüyün.

canım benim. haşlanmış pattes getirdi. ne süper bir sevgili değil mi allah aşkına? ay vallahi yerim ben bunu. durun bi öpüp geleyim — öptügüme pişman etti. neymiş böyle sessiz sessiz gidip korkutmuşmuşum. bırak allasen. öpmem arkadaş. ne yani. bak kızdım. yemek çok güzel görünüyordu hayatım. ellerine sağlık. tamam tamam devam ediyorum.

yürüdük. yürüdük. yine geldi. yuh derim. tatlı sözler işe yaramıyor. pattes verirsem belki gider. hiç de hayır demez. bitirdi resmen pattesi. adi. hayır bitireceksen hiç getirmeseydin. allahtan çok seviyorum. yoksa çok kızardım. evet, yürüdük. bulduk mu simitçiyi? yok canım. ama iş bankası var. para mı çeksek? çekelim be. iyi olur. ne de olsa yarın yeni işe başlayacağım, taksiye falan binmek gerek. yetmişüçmilyordolar olan toplam paramdan bir miktar alalım. sonra burdasimitçifalanyoklan deyip hop geri. yürüyün yürüyün yürüyün. hisar halıyı görünce söylenin. yürüyün yürüyün yürüyün. durun. börek olur mu ki? iyice bir düşünün. sonra olmaz deyip yürüyün yürüyün yürüyün. terziciyi, ayakkabıcıyı, sucuyu, kuaförcüyü, mopaşı geçin. hah tamam. orda bi pastane var ya, oraya girin. ordan üç adet simit alın. bir kaç yetmişbeş kuruşu verin karşılığında sonra hop hop hop eve gidin. yukarı çıktığınızda sevgiliniz nerdesin be diye karşılayacaktır sizi. üstlik benimki kadar süperse - ki sanmıyorum - domatesi salatalığı nektarini güzel güzel dilimleyip tabağa koymuştur, üstlerine ne az ne de çok tuzkarabiber eklemiş, çayları getirmiştir. bir de masayı süper bir şekilde hazırlamıştır. bir de peynirleri de ambalajlarından çıkarmıştır. bir de çok süperdir benim sevgilim ya. valla bak. işte sonra siz de hayatım sana simit aldım diyerek bu rezilliğinizi kapatmaya çalışın. tabii ki olmayacaktır. onun için bi altı defa öpün, sonra camları açın biraz essin. güzel güzel yiyin. afiyet olsun. hadi ben gidiyorum. fırında beşamel soslu tavuk bi de pilav yiyeceğim.

merhaba,

bu çok güzel bir blog olacak yeminle. sadece biraz tembeliz, o kadar.